hoe het groeide
Er was eens 6 jaar geleden,
toen een niet te noemen virus de hele wereld in zijn macht had,
toen de mensen in hun kot moesten blijven
en enkel nog mochten wandelen in de natuur,
toen is door de groene beweging De raaklijn een mooi zaadje geplant in Belsele.
Een groep vrijwilligers o.l.v. Firmin De Beleyr hebben toen enkele potloodkabouters langs de trage wegen Belsele geplaatst. Dat die kabouters zoveel in beweging hebben gebracht dat hebben we toen niet durven dromen.
Buurtbewoners brachten spontaan nieuwe tuinkabouters aan, een kaboutertafereel verscheen in de tuin van het huis aan de boskapel en een tot heden toe onbekende kunstenares schilderde een prachtige kabouter op een omgevallen boom. De fantasie van kinderen werd geprikkeld, hun ouders en grootouders waren mee verwonderd. Er verdween één keer een kabouter maar door een oproep naar de gekidnapte kabouter, kwam hij spontaan terug. Na enkele jaren leven de kabouters nog maar ze zijn oud en versleten. Ze zijn dringend aan restauratie toe. Ik heb altijd gedroomd om een duurzaam kabouterpad te maken als ik met pensioen zou gaan en dus ging ik 2 jaar geleden aan de slag.
Ik vroeg aan Peter of hij mee wilde stappen in mijn project en zijn creatieve geest ging direct aan de slag. De Raaklijn, de plaatselijke academie, Natuurpunt, Kraftwerk, Raakzaam, muziekclub ' t Ey en de stad Sint-Niklaas sprongen mee op de kar. Toen kwam er een subsidie van Natuurpunt Natuuracademie in het kader van hun innovatieprojecten en kwam ook de stad Sint-Niklaas met centen over de brug. Zo kon er in een mooi pad geïnvesteerd worden.
Een groep creatieve enthousiastelingen halen het kind in hen naar boven en brainstormen over het project. De ideeën groeiden en stilaan werd de groep vrijwilligers groter.
Er werd uren en uren gekleid, gebreid, gehaakt, gezaagd, geknutseld, verhalen geschreven, gedicht, zonnepanelen ontworpen maar steeds met veel plezier en enthousiasme.
Kabouterhuisjes en silhouetten werden getimmerd door Kraftwerk, een sociaal project van de stad Sint-Niklaas. Ze gebruikten hiervoor afbraakmateriaal van de grote markt. De plaatselijke academie o.l.v. Brenda Decolvenaer, schildert de huisjes en betegelt de badkamer. Peter De Bock maakt de ontwerpen van het geheel. Met een groep vrijwilligers worden vingerkabouters in klei gemaakt. Agnes Bogaerts leerde me hoe je echte kabouters kan kleien en zo brachten we de huis taferelen tot leven.
Johan Vercauteren van Natuurpunt en Brenda DC ontwierpen de infoborden. Het doel was een duurzaam kabouterdorp te maken waar kinderen via kabouters voeling krijgen met de natuur en waarbij een klimaat gecreëerd wordt waar verbondenheid ontstaat tussen verschillende generaties. Deze samenwerking op zich was al een geslaagd project.
Het is een traject van 3,5 km en het is buggy- en rolstoel toegankelijk. Met dit initiatief zijn we ervan overtuigd dat onze trage wegen in Belsele grage wegen worden want wie kan er nu iets op tegen hebben dat mensen komen wandelen en genieten van de natuur en de kabouters.
Hopelijk leven de kabouters nog lang en gelukkig in hun nieuw kabouterbos aan de Kaboutermolenstraat.
Kaboutergroeten
Tine Claeys
